Nasza szkoła
Strona główna
News!!!
Hymn szkoły
Sztandar szkoły
Patron szkoły
Historia szkoły
Dyrekcja szkoły
Nauczyciele
Pedagog i psycholog
  szkolny

Pracownicy obsługi
Szkolne dzwonki
Lokalizacja
Kontakt
Serwisy
Dokumenty szkolne
Zamówienia publiczne
Zamówienia
   publiczne

Uczniowie
Rada Rodziców
Rada Rodziców
Regulamin
Dęby w poezji

"Królewskie drzewa!

Wy pomniki żywe

ubiegłych czasów,

dęby miłościwe."

Wincenty Pol



        Dęby w poezji" to zbiór wierszy poświęconych alei dębowej położonej przy trasie 450 koło Wieruszowa. W 2001 roku aleja została uznana za pomnik przyrody. Obecnie jest 94 dębów czerwonych, które szczególnie zachwycają jesienią. Od 2003 roku dębami opiekują się uczniowie Zespołu Szkół Nr 2 w Wieruszowie, którzy przystąpili do Ogólnopolskiego Programu Centrum Edukacji Obywatelskiej "Ślady przeszłości, uczniowie adoptują zabytek".

        Swoje działania przedstawiali już czterokrotnie na Ogólnopolskich Prezentacjach w Zamku Królewskim, Bibliotece Narodowej, Pałacu Nauki i Kultury w Warszawie. Pomysł adopcji dębowej alei zainspirowała Burmistrz Wieruszowa mgr inż. Iwona Szkopińska i od tej pory wspiera uczniów i nauczycieli w realizacji Programu. Uczniowie dokonali pomiarów dębów, obliczyli ich wiek, opracowali "Dendrologie dębów", realizują Program ekologiczny, pielęgnują teren wokół drzew i ukazują ich piękno w malarstwie, fotografii, twórczości literackiej. W roku 2006 zaprosili wszystkich uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych z Miasta i Gminy Wieruszów do udziału w ekologicznym programie "Dębowa aleja". Zabytek przyrody uczniowie ukazali w twórczości plastycznej. W 2007 roku realizowano Program "Dęby w poezji", w wyniku którego powstał ten zbiór wierszy.

Wymienione programy finansował
Wojewódzki Urząd Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi
oraz Urząd Miejski w Wieruszowie.

Dęby zachwycają, inspirują, uczą obcowania z przyrodą.

Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do wydania tego tomiku.


Aleja Dębów

Jest w okolicy pięknych miejsc wiele,
ale powiadam wam przyjaciele,
Że co najbardziej mi się podoba,
to wysadzana dębami droga.
"Aleja Dębów"- tak ją nazwano
i zasługuje na takie miano.
Przepięknych dębów wiele tam rośnie,
swoim listowiem szumią radośnie.
Smukłe i silne szpalery rosną,
jesienią, zimą, latem czy wiosną.
Potężne i silne przy drodze stoją,
swoim widokiem oko ukoją.
Latem zielone, a zimą białe,
o każdej porze roku wspaniałe.
Kiedy gorąco, okryją cieniem,
a kiedy pada służą schronieniem.
Pewnie niektóre po sto lat mają
i dawne czasy też pamiętają.
Zwierzętom dają też pożywienie
i kolorowym ptakom schronienie.
Piękną ozdobą są krajobrazu,
każdy ich urok widzi od razu.
Dobrze wśród dębów pospacerować
i na stołeczku w cieniu się schować.
Lecz aby dęby nasze zachować,
musimy nimi się opiekować,
bo o przyrodę wszyscy tu dbamy
i naszym dębom zginąć nie damy,
Bo gdyby dębów pięknych nie było,
o wiele smutniej by nam się żyło.

I miejsce w konkursie 
"Dęby w poezji" 
     Marta Pieprzyk kl. V 
 Szkoła Podstawowa w Pieczyskach




Dąb

Dąb jest mocny,
Dąb jest wielki.
Z dębu robią 
Twarde belki.

Dąb wysoko
 rośnie w górę.
Jest schronieniem
Dla wiewiórek.

A dla dzików
Mówią wszędzie,
To najlepsze 
Są żołędzie.

A z tych, 
Co przegapią dziki,
Można zrobić
 też ludziki.

Z tego wniosek 
Jest bezsprzeczny,
 Dąb jest bardzo pożyteczny.
Nasz dąb piękny, długowieczny.

II miejsce w konkursie
"Dęby w poezji"
Patrycja Magot kl. V
Szkoła Podstawowa Wyszanów




Aleja Dębów

Stoją dostojni panowie

W dwóch  rzędach- niczym królowie.

Z zachwytem wielkim słuchają,

Co im ptaszkowie opowiadają.


To one znają świata tajemnice.

Słyszały ponoć Bogurodzicę.

Mieszkańcy zatem je pielęgnują.

Majestatu i siły w nich upatrują.


Są chlubą dla Skakawskiej Kuźnicy,

Bo drugich nie ma tu w okolicy.

Mieszkańców wszystkich w zachwyt wprawiają

A ci za przodków ziemi tej mają.


III miejsce w konkursie
"Dęby w poezji"
Jagoda Włodarek kl. IV
Szkoła Podstawowa w Cieszęcinie




Dęby

Wiatr majestatycznie przepływa przez konary

Starych drzew. Mają one swoje różne dary:

Zielone wiosną, a czerwone zaś jesienią,

Wieloma kolorami tak się w roku mienią.


A w upalny dzień dęby kuszą miłym cieniem,

On zawsze daje chętnie chłodne ukojenie.

Gałęziami się stykają jak pary młode.

Szkoda niszczyć tą niezwykle piękna przyrodę.


Tak dużo widziały zła i dobra na świecie,

Niedaleko Wieruszowa je odnajdziecie.

Owe dęby to historii naszej świadkowie,

O ich wieku i pięknie szum liści opowie.

III miejsce w konkursie
"Dęby w poezji"
Janusz Junke kl. Vb
Szkoła Podstawowa im. Janusz Korczaka w Wieruszowie




Nie pozwólmy minąć

Nie opodal mego miasta 
We wsi Kuźnica Skakawska
Gdzie Prosna toczy swe wody,
Znajdziesz ten pomnik przyrody.

Wśród rozległych łąk i lasów
Wprawia wszystkich w błogi nastrój
Swą zielenią jak nadzieja 
Wiodąca do wsi aleja.

Roną na niej dęby sobie,
A ich kolor czysty ogień.
Wiatr na liściach pieśni gra,
Nim zimowy przyjdzie czas .

Dęby dumne i wyniosłe
W nasz krajobraz sobie wrosły,
Tworząc piękną tę aleję,
Której urok nie maleje.

Dbajmy więc o nasze dęby.
By ich urok trwał nie zmienny.
Nie pozwólmy, by ich czas
Minął wraz z odejściem nas.

IV miejsce w konkursie 
"Dęby w poezji"
Przemysław Miękuszek kl. VIc
Szkoła Podstawowa im. Janusza Korczaka w Wieruszowie




Nasze dęby

Kto raz dęby zobaczy,
zrozumie co to znaczy.
Mówią o nich przecież,
że to najmocniejsze drzewa na świecie.
Na dębach rosną żołędzie,
spotkacie je prawie wszędzie.
Gdy ich korona się rozwinie,
pną się do słońca jak po linie.

Dorota Mizgała kl. IV
Szkoła Podstawowa w Pieczyskach




Dąb w parku

Na środku parku stoi dąb,
stoi mimo, że na dworze ziąb.
Między gałęziami hula wiatr
i czasami pada grad.
Jesienną porą mają najpiękniejsze liście.
Są one czerwone i można je brać w kiście.
Niektóre dęby mają po lat sto
i nie zaszkodzi im żadne zło.
Na dębach rosną żołędzie
i miejmy nadzieję, że tak zawsze będzie.
Gdy idę dębów aleją,
dęby me smutki rozwieją,
bo słyszę jak do mnie się śmieją.
Choć jestem w najgorszym humorze,
najlepiej czuję się wśród dębów na dworze.
Kiedy wiatr na dworze liście rozmiata,
to by się chciało z nimi polatać.
Wiatr z suchych liści ułożył dywan,
na pustym dębie ptak się kiwa.
I mówi: wkrótce się jesień wyniesie i przyjdzie zima.
Wśród dębów długo chodziłam,
i rymowanki pogubiłam.
Już nic chyba nie wymyślę, dodam tylko krótko:
Moje wiersze fruwają po świecie.
Czy wy je przygarniecie?

Monika Górecka kl. V
Szkoła Podstawowa w Pieczyskach




Mój dąb marzeń

Dęby tu od dawna stały,
Nawet kiedy byłem mały.
Zanim się obejrzałem
Sam się nimi zachwycałem.

Idąc co wieczór aleją,
Widzę jak dęby się śmieją.
A gdy słoneczko zaświeci,
Koło dębu bawią się dzieci.

Tak mocny i wytrwały
Stoi wciąż dąb okazały.
Ilekroć na niego popatrzę,
To coś nowego zobaczę.

Ktoś zada proste pytanie.
Co się z tym dębem wkrótce stanie?
Ja wiem to doskonale,
Że będzie stał tu wytrwale.

Chciałbym by rósł tu jeszcze wiele lat,
Aby podziwiał go cały świat.
By moje dzieci na niego patrzyły
I od niego się wiele nauczyły.

Kamil Okoń kl. VI
Szkoła Podstawowa Wyszanów




Aleja Dębów

W alei dębów, w wąskiej alei 
Każdy ptak śpiewa, człowiek się weseli.
Wiewiórki bawią się w chowanego.
Wśród liści zobaczysz jeża iglastego.

Co dziesięć metrów inny dąb.
Dębowa rodzina święto rozpoczyna.
Święto na cześć otwartych serc,
Co chcą przystanąć, a nie wciąż biec.

Codziennie ludzie drogą podążają,
Patrzą, odchodzą, często się zmieniają.
Drzewa ich widzą, cieniem otulają 
I na swym miejscu wiernie pozostają.

Stoją na straży naszej przeszłości.
Nie znoszą kłamstwa, nie lubią złości.
Są jak dziadkowie w rodzinie, 
Ich wielka mądrość nigdy nie zginie.

Karolina Małolepsza kl. VI
Szkoła Podstawowa Wyszanów 




Dąb

Stoi przy drodze nadęty dąb,

Wrośnięty w ziemię jak w dziąsło ząb.

Zamyślony nad życia długowiecznością

Nie słyszy jak nazywają go królewską mością.

Stary jak świat

Ma chyba ze sto lat-

Długowieczny król drzew

Był niegdyś mały jak krzew.

Stoi sobie w dębowym rzędzie

I myśli, co z nim w przyszłości będzie…

O przyszłości ludzi też się zamartwia.

Przyroda bez drzew? Cóż jest warta?

O mądrość ludzi prosi Boga,

Bo w sercu jego gości trwoga.

Wzniosłością myśli wzrusza każdego,

Stając się chlubą powiatu wieruszowskiego.

Aleksandra Broda kl. IV
Szkoła Podstawowa w Cieszęcinie




Dęby
 
Rosną dęby zatwardziałe

Wszystkie wielkie, przemądrzałe.

Równo w rzędzie ustawione 

Dumnie patrzą w jedną stronę. 


Wiosną w zielone barwy się przystrajają

I na strudzonych ludzi cień rzucają.

Jesienią lśniące żołędzie mają,

Półmisy darów przyrodzie dają.


Ptakom i wiatrom przystań tworzą

 gdy ludzie plony latem zwożą.

A potem się zastanawiają,

Czy lata wolno im upływają…


Zamyśleni nad długowiecznością

Sędziwi leśni Panowie 

Trochę lat mają i 

Świat przyrody nam wzbogacają

Cyprian Szuberski kl. IV
Szkoła Podstawowa w Cieszęcinie




Uwierzcie

Wierzcie mi lub nie wierzcie.

Najlepiej do Kuźnicy jedźcie.

Przejeżdżając tamtędy,

Ujrzyjcie piękne dęby.


Gdy upalnym latem siedzisz u ich stóp,

Dają ci miły chłód.

Przetrzymają zawieruchę,

Bo są silne, nie kruche.


A jesienią 

Mienią się złotem i czerwienią.

Już od wieków tak stoją sobie.

Mogą wiele powiedzieć Tobie


Nad ich wysokim czołem 

Pędzą obłoczki wesołe.

Kochają słońce,

Braci mają tysiące.

Kamil Łuszczyński kl. VIc 
Szkoła Podstawowa  im. Janusza Korczaka w Wieruszowie




Dębowe radości i smutki

Rosną przy drodze dęby dostojne.

Gdy mają liście, są bardzo radosne.


Zerkają do gniazdka leśnej gawiedzi,

Ciesząc się bardzo, gdy ptaszek w nim siedzi.


Czasem nawiedzi aleję drapieżna kuna,

Przemykając szybko jak błyskawicy łuna.


Dęby szepczą wtedy z trwogą,

Lecz ptakom pomóc nie mogą.


Szumią wówczas smutno dębowe gałęzie:

- Co dalej ptaszyny z wami będzie?


Czasami przy dębach pojawią się dzieci,

Szukając cienia, gdy słonko zaświeci.


Radosne to chwile dla dębów wiekowych,

Samotnych najczęściej w wieczory zimowe.

Agnieszka Cieplik kl. V
Szkoła Podstawowa w Teklinowie 




Królewskie drzewa

W Kuźnicy Skakawskiej prawie setka dębów stoi

I wszystkich ta aleja swoim pięknem koi.


Każdy dąb dumny ze swej korony,

Jesienią czerwonej, a wiosną zielonej.


Te potężne drzewa wiele już przeżyły,

Na przestrzeni wieku sporo zobaczyły.


Przychodziły doń dziki żołędzi szukające,

Przebiegały obok sarny nieopodal się pasące.


O te stare dęby dbają wszystkie dzieci,

Piszą o nich wiersze starzy i młodzi poeci.


A sławni i nieznani malarze,

Wplatają je w swoje pejzaże.


Te królewskie drzewa przez wiele pokoleń podziwiano,

Za ich piękno i wyniosłość pomnikiem przyrody

Nazwano.

Martyna Morta kl. V
Szkoła Podstawowa w Teklinowie




Spacer po Alei Dębowej

Idę aleją dębową,

Wiatr włosy mi rozwiewa,

Podziwiam piękno krajobrazu,

I dumanie rozpiera.

Te dęby stoją tu od lat,

Równo w szereg jak wojsko,

Z rozłożystymi konarami, podniesioną głową,

Wspinają się ku słońcu.

Mienią się barwy w złotych kolorach,

Migocąc, mrugają, zerkają w dół.

Idąc w ich cieniu, 

Mknę przed siebie,

Wierząc, że będą tu stały,

Lekko kołysząc się, w prawo, w lewo,

Będą się chwiały,

Lecz nic ich nie powali,

Nawet ciężki młot ze stali.

To jest nasz pomnik przyrody,

Wzór porządku, szacunku i zgody.

Paulina Kopacka kl. V
Szkoła Podstawowa w Teklinowie




Dębowa prośba

Dąb, dąb pięknym drzewem Cię zwą.
Masz wspaniałą koronę i rozłożyste konary,
roztaczasz wokoło kolorowe czary.

Pięknie wyglądasz w alei dębowej,
którą lubię oglądać w jesiennym kolorze.
Jesteś zmartwiony, gdy wokół Ciebie
pełno papierków i worek szkła.

Bo wolisz przecież, by było jak w niebie,
a każdy uśmiech na twarzy wciąż miał.

Więc dbajcie o nas- o dębowe drzewa!
Które swym pięknem poprawiają świat.
Przyroda przecież do was wciąż woła,
POZWÓLCIE NAM ŻYĆ PRZEZ SETKI LAT!

Katarzyna Bełza kl. IVa
Zespól Szkół Nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 
Szkoła Podstawowa Nr 2 w Wieruszowie





Jak to miło popatrzeć jak dąb się rozwija,
Jak z małego ziarenka pień się wywija,
Jak z krótkiej gałązki wychodzi listek,
Jak pod listkiem rośnie żołędzi kistek.

Im drzewo starsze tym pnie się do góry,
Aż swym nosem dostanie do najwyższej chmury.
I z takiego ziarenka stał się pomnik przyrody,
Ponad sto lat minęło jak On był młody.

Lata mijają a dąb rośnie i rośnie.
I przylatują ptaki na wiosnę
I wiewiórka żołędzie zbiera na zimę
I człowiek pod dębem idzie w cieniu w kimę

Więc to znaczy, że pod dębem jest wesoło,
Jest i będzie jak okrągłe jest koło.


Maciek Urbaniak kl. IVb
Zespól Szkół Nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 
Szkoła Podstawowa Nr 2 w Wieruszowie




Stare dęby

Stoją przy drodze Dęby pochylone,
Wiosną soczystą zielenią nasycone.
Na ogromnych konarach liście wyżłobione
Tworzą przepiękną, barwną koronę.

Stoją dumne, doczekały wieku sędziwego,
Znają kłopoty lasu całego.
Gdzie dziuple ptaków, kiedy dzięcioł zastuka,
To w ich mądrości ta cała nauka.

Gdy doczekają już późnej jesieni,
A na ich koronach się liść zarumieni
I z drzew posypią się piękne żołędzie,
Oznajmią przyrodzie, że wkrótce zima będzie.

Smutne szumią gołymi konarami,
Jesteśmy już sędziwe, co dalej będzie z nami.
Znów nadejdzie wiosna, słoneczko zaświeci,
Jesienią po żołędzie znowu przyjdą dzieci.

Zachwycone dzieci, zbierają żołędzie,
Gdy ich zabraknie, ludzików nie będzie.
Dęby doczekały sędziwego wieku,
Są pod ochroną - nie niszcz je człowieku!

Natalia Wróbel kl. VI
 Zespół Szkół Nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego
Szkoła Podstawowa Nr 2 w Wieruszowie 




Aleja Dębów

Poświata złota otacza korony,
dębów królewskich, nic niezmienionych
przez lata całe, ach ich uroda,
w jednej chwili uroku życia doda.

Kolor jesieni na liściach widnieje,
choć krótko je widać, gdyż niebo ciemnieje.
Cenniejsze od złota, droższe od platyny,
spadają na ziemię oczekując zimy.

Dęby, wy dęby, wzrok nasz cieszące,
Lecz jakie to piękno, w dal uciekające.
Gałęzie ich wdzięcznie błyszczą na niebie,
liście ich kuszą i mnie, i ciebie.

Człowiek was niszczy, obok was tysiące
aut, pędzących przez długie miesiące.
Chronić was trzeba, bo szybko zginiecie,
jesteśmy to wam winni za piękno na świecie.

Dęby wy nasze w alei stojące,
wy, każdym kolorem tęczy się mieniące.
Cieszcie nas wszystkich przez wieki całe,
piękne, potężne, o stokroć wspaniałe.

Wyróżnienie w konkursie 
"Dęby w poezji"

Paulina Garczarek kl. IIb
Zespół Szkół Nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego
Gimnazjum w Wieruszowie




Dęby

Oj piękne dęby zielone,
miłości w was tyle płonie,
do natury i życia na ziemi,
do podróży w liściach płomieni.
Wy swą potęgą nas ogarniacie
szumicie pocichł,
swymi liśćmi potrząsacie,
dajecie schronienie ptakom
i nam ludziom, po świecie tułakom.

W zimie szumicie pocichł,
śpicie pod białą pierzyną,
o wielkie potężne drzewa,
otulone pajęczyną zimną.

A wiosna w promienie słońca odziane,
na waszych gałęziach listeczki małe,
motyle w koronie jak cekiny utkane,
latają i marzenia spełniają.

Latem skąpane w zieleni,
wasza kora w słońcu się mieni.
Wszystko w was żyje,
pulsują natchnione soki,
oddechem lata spowiłe,
do korzeni po same obłoki.

W jesieni słychać was wszędzie
i w spadających żołędziach
i w ptaków gawędzie.
Tak pięknie wyglądacie
w żółto-czerwonych liściach,
jak wystrojone panny,
na korowód przyjścia.

Co by było bez was na świecie,
pustki, smutek, którego nic nie zmieni.
Nie widzielibyśmy waszej kory w gorącym lecie,
ani czerwonych liści w jesieni.
Tak stać się może niedługo,
gdy nie będziemy szanować natury,
powoli odpłyniecie w nie znane
i zginiecie nie zapomniane!

Patrycja Szymańska kl. IIa  
Zespół Szkól Nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 
Gimnazjum w Wieruszowie




"Aleja Dębów"- cóż za piękna nazwa,
Tyle poezji w sobie ma..
Lecz nie piękne są tu słowa,
A samych drzew czuła mowa,
Którą czujemy wchodząc w ich liści krąg,
Kiedy otulają swymi gałązkami jak mgłą.
Tak cichy szept tych:
"Żyjemy tu dla Ciebie,
I tylko Ciebie chcemy radować!"
Wnosi ciepło do każdego serca.
Pomaga zapomnieć…
O tym wszystkim co boli,
O tym przez co cierpimy.
My jednak nie umiemy się odwdzięczyć.,
Nie potrafimy im pomóc.
Lecz to nie jest prawda 
Każdy może zrobić to…
O co one nas proszą
Wierząc w swoje siły pomagamy dębom przetrwać:
"dbając o ich środowisko
A także pielęgnując całą naturę"
Sprawiamy że przez kolejne wieki 
W barwach tęczy przez cały rok,
Będą radować duszę człowieka,
Swym widokiem tak zwykłym dla oczu
Lecz niezwykłym dla SERCA…

Paulina Weszka kl. IIc 
Zespół Szkól nr 2
 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 
Gimnazjum w Wieruszowie




Szare Dęby

Na alei stoją dęby wieczność całą,
Nie cieszą się wcale gdy je śmieci okrywają.
Złote liście powoli ku ziemi opadają,
Nawet świerszcze im nie przygrywają!
Wiatr w konary mocno dmucha,
Niedaleko pada mucha.
Gdy ten śmietnik zobaczyła!
Ogromnie się przestraszyła!
Żołędzie przez zanieczyszczenie z drzew spadają
Smucą się bardzo bo ich
Mrówki ich nie zabierają.
Słonko coraz słabiej świeci
Nie może patrzeć jak las zaśmieca dzieci!
Wiewiórka obok puszki do snu się układa
To wcale nie jest wesoła zabawa,
Czeka aż ockną się dzieci
I sprawią że znikną te wszystkie śmieci!

Patrycja Dwornicka kl. IIIc 
Zespół Szkół Nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego
Gimnazjum w Wieruszowie




Zieloną Aleją

Wśród Waszych koron, łzy chowam swoje
Co ze mną będzie ? - o to się boję ...
Wy chcąc pocieszyć, tulicie w zieleni
Tak ja tu krótko, jak Wy na tej ziemi.

I razem w niedoli, liście gubimy
Osamotnieni, już każdej zimy ...
Tak przed chciwością, ludzkości wadą -
Uratujemy się, jak przed zagładą !

Zły człowiek zadaje bolesne rany,
Lecz taki los, już jest nam dany...
My po to stworzeni - by znosić cierpienie-
By w chwili ostatniej otrzymać zbawienie.

A wtedy popłynąć, zieloną aleją,
W dębowe liście, w gałązkę piękną-
Wtulić się sercem, umysłem, duszą...
Aż oczy zwilżeją, od piękna się wzruszą.


Paulina Wróbel kl. IIb
 Zespół Szkół Nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego
Gimnazjum Nr 2 w Wieruszowie




Zapach szczęścia 

Słyszę szum który ogarnia mnie całą 
Odczuwam zapach mojego szczęścia
Wiem że nie jestem już na świecie sama 
Kiedy czuję Wasza obecność

Wasze ramiona wspierające nie pozorne liście czasu 
Wasze dłonie które odbierają zapach życia 
Wasze nogi uwięzione w ciemności świata 
Waszą duszę która ukazała  mi 
Wasze wnętrze które tak pragnęłam poznać 
Wasze życie chwytające się skrawka nieba 
Jak wiary i nadziei bez których nie potrafię żyć
Wasze różowe oczy pokazujące mi piękno świata

Dęby

Słowo barwnie bogate przy swojej marności 
Ukazujące cos nie wyobrażalnego
A jednak żyjącego pośród nas 
Kogoś kto jest moim przyjacielem 
Mimo swej starości
Wiecznie młodym i pięknym przyjacielem

Żegnajcie przyjaciele by zamknąć powieki 
I zatrzymać choć na chwilę bieg życia 
I poczuć spokój szczęścia
Wśród was samych 

Żegnajcie przyjaciele w czystości serca 
Pragnę Waszego szczęścia 
Pamiętajcie o sobie 
Czuwajcie gdyż zło czyha za rogiem świata 
Uwięzione w pętli czasu wraz ze mną i Wami 
Niech Wasze życie przetrwa wieki
Pośród zielonego zapachu szczęścia 

Dęby
Drzewni przyjaciele…

Natalia Morta kl. IIIc Gimnazjum
Zespół Szkół nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego

Tomik poezji wydany dzięki wsparciu finansowemu 
Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi 
oraz Urzędu Miejskiego w Wieruszowie.
 
Projekty edukacyjne
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Documaster
LOGOWANIE
Dziennik elektroniczny
LOGOWANIE
Różne

Zegar




400,864 Unikalnych wizyt

Powered by PHP-Fusion copyright © 2003-2006 by Nick Jones.
Released as free software under the terms of the GNU/GPL license.
 

Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie | okazjanazakupy.pl